شب رفتنت عزيزم هرگز از يادم نميره
شب رفتنت عزيزم هرگز از يادم نميره واسه هرکسي که مي گم قصه شو،آتيش مي گيره
دل من يه دريا خون بود     چشم تو يه دنيا ترديد
آخرين لحظه،نگاهت غصه داشت باز ولي خنديد
شب رفتنت يه ماهي تويه خشکي رفت و جون داد
زلزله خيلي دلا رو اون شب از غصه تکون داد
غما اون شب شيشه هاي خونه رو زدن شکستن
پا به پام عکساي نازت اومدن،تا صب نشستن
تو چرا از اينجا رفتي
تو چرا از اينجا رفتي تو که مثل قصه هايي
گلم از چه چيزي باشه نه بدي نه بي وفايي
شب رفتنت نوشتي شدي قربوني تقدير
نقره اشکاي من شد دور گردنت يه زنجير
شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشکي بودن
قحطي سفيديا بود همه انگار مشکي بودن
شب رفتنت که رفتي گفتي ديگه چاره اي نيست
ديدم اونون بالا ها انگار عکس هيچ ستاره اي نيست
شب رفتن تو ياسا دلمو دلداري دادن اونا عاشقن وليکن تنها نيستن که،زيادن
بارون اون شب دشتشو از سر چشمام بر نمي داشت من تا مي خواستم ببارم هر کسي مي ديد نمي ذاشت
شب رفتن تو رفتم سراغ تنها نوارت اون که واسم همه چي بود آره تنها يادگارت
سرنوشته ما يه ميدون     زندگي اما يه بازي
پيش اسم ما نوشتن حقته بايد ببازي
شب رفتن تو خوندن واسه من همه لالايي
يکي مي گفت که غريبي يکي مي گفت بي وفايي
شب رفتن تو ابرا واسه گريه کم اوردن
آشناها براي زخم وا شدم مرحم آوردن
شب رفتن تو تسبيح از دست گلدونا افتاد
قلب آرزوهام انگار واسه ي هميشه وايستاد
شب رفتن تو غربت جاي اونجا،اينجا پيچيد
دل تو بدون منظور رفت و خوشبختيمو دزديد
شب رفتن تو ديدم يکي از قناري ها مرد
فرداش اما دست قسمت اون يکي رم با خودش برد
شب رفتن توچشمات راس راسي چه برقي داشتن
اين همه آدم چرا من ،پس با من چه فرقي داشتن
شب رفتنت پاشيدم همه اشکامو تو کوچه
قولتو آروم گذاشتم پيش قران لب تاخچه
شب رفتنت دلم رفت پيش چشمايي که خيسن
پيش شاعرا که دائم از مسافرمي نويسن
شب رفتن تو ديدم تا که غم نياد سراغت
هيچ زمون روشن نمي شه واسه ي کسي چراغت
شب رفتن تو ديدم خيليه غماي شاعر
روي شيشمون نوشتم مي شينم به پات مسافر
برو تا همه بدونن سفر م اينقدا بد نيست
واسه گفتن از تو اما هيچکي شاعري بلد نيست
برو تا همه بدونن سفر م اينقدا بد نيست
واسه گفتن از تو اما هيچکي شاعري بلد نيست